Przejdź do głównej zawartości

Recenzja filmowa komedii w maju

 


Nawet Juniper to niewiele więcej niż urządzenie do paczek. Podczas gdy Witherspoon występuje w imponująco dramatycznym przedstawieniu (w przeciwieństwie do jego zwykłej przebiegłej osobowości), „June” jest tylko kolejnym dodatkiem do historii, w której nigdy nie mamy czasu naprawdę się zanurzyć. To samo można polemizować z Błotem, który jest tak tajemniczą i eteryczną postacią, że na pierwszy rzut oka nie wydaje się to prawdziwe. McConaughey kontynuuje trend inteligentnego wyboru ról i zapewnia doskonałą wydajność – balansując smoka w trudnej przestrzeni między miłością a groźbą – ale znowu odnosi się bardziej do postaci i jego złożoności, niż naprawdę pokazuje film.

To, co naprawdę trzyma błoto, to główny występ młodego Tye Sheridana i debiutującego aktora Jacoba Loflanda. Od samego początku film stwierdza, że ​​nie są to stereotypowe zwłoki, a reszta filmu wyraźnie to potwierdza, poświęcając go na zbadanie głębi i złożoności dwóch młodych mężczyzn, takimi jakimi są (głównie Ellis) w najbardziej niezwykły sposób .

 

Sheridan jest niezwykle oszałamiający, jego twarz i oczy tworzą ostrą inteligencję i samoświadomość podczas odgrywania sceny. Z drugiej strony Lofland ma postawę, dowcipne wyczucie czasu i czystą charyzmę, która sprawia, że ​​jest bardzo zabawny. Razem stają się silnymi bohaterami dzięki właściwościom chemicznym pary, a ich interakcje z McConaugheyem są wręcz nieocenione. Dzięki młodym liderom Mud porusza się po linii między dzieciństwem a dorosłością w sposób dźwięczny i zabawny, jak film taki jak Stand By Me.

Jak argumentowaliśmy, ten film nie dotyczy tylko dwóch młodych liderów (choć to także historia Ellisa). Przeciążenie procesu, oczywiście, zbyt często przyciąga film, a niektóre szczegóły (takie jak problemy z dziewczyną Ellisa), choć w tej chwili urocze lub interesujące, ostatecznie szkodzą ogólnej spójności filmu.

Błoto jest warte obejrzenia, jeśli szukasz cudownie dziwnego mesera niezależnego, ale jesteś gotowy zainwestować w wytrwałość, aby przebić się przez wolniejsze segmenty.

Pomimo formalnego ciągu, Jon Hamm stara się wykorzystać dobrze znaną rolę Donalda Drapera; Niestety, podobieństwo między reklamodawcą Mad Men a szefem egocentrycznego zarządzania sportem Million Dollar Arm nie daje dużego pola do rozwoju. Hamm odpręża się w kilku niezwykłych momentach i wstrzykuje JB autentyczną czułość, aby go wyróżnić; Jednak nawet jeśli to działa dobrze, Hammowi trudno jest przezwyciężyć wątłe motywacje postaci i malować po numerach drogę od samowystarczalnego palanta do bezinteresownego członka rodziny.

Na szczęście McCarthy i Gillespie otaczają Hamm wspaniałymi występami wspierającymi – prowadzonymi przez gwiazdę Life of Pi Suraj Sharmę jako Rinku i milionera Slumdog Madhur Mittala jako Dinesha. Sharma jest odpowiedzialny za wiele atrakcyjnych komedii Million Dollar Arm, takich jak nowa obsesja na punkcie pizzy, podczas gdy Mittal jest cichym, ale uważnym odzwierciedleniem rosnącej frustracji pary z JB. Razem z tłumaczem Rohanem (Pitobash), trzej Indianie są zdecydowanie najbardziej zaawansowanymi i interesującymi postaciami filmu. Podczas gdy Gillespie wyraźnie chce opowiedzieć historię biznesmena o zimnym sercu, który odkrywa rodzinę i miłość poprzez zderzenia kultur, najlepsze sceny (i najskuteczniejsze wymiany) pojawiają się tam dzięki uprzejmości nieamerykańskich bohaterów filmu.

 

Oprócz krótkich briefingów Alana Arkina i Billa Paxtona, Bell Lake (jako lokator domu przy basenie / ukochany Brendy) i Aasif Mandvi (jako partner biznesowy JB, Ash) nakreślają zasadę między innymi. Obaj są głównie przypisani do głośnika w Hamm – gdzie zadaniem Asha jest (uprzejme) kwestionowanie każdej z bardziej kontrowersyjnych decyzji JB, podczas gdy Brenda stara się pomóc JB zobaczyć życie poza szybkimi samochodami i sklepami o wysokim ciśnieniu. Fani, którzy rozpoznają wykonawców z ich obszernych kontynuacji komediowych, mogą być rozczarowani, gdy dowiedzą się, że Bell i Mandvi odgrywają swoją rolę z prostymi (choć zabawnymi) twarzami, dając Hammowi szansę przypomnienia widzom, że JB ewoluuje (nawet jeśli potkniesz się po drodze ). .

Million Dollar Arm ma silny charakter, doskonałego scenarzystę i wysokiej klasy reżysera, którzy ostatecznie przedstawiają solidny, ale niezwykły dramat sportowy. Niektóre postacie i sceny wpływają na widzów bardziej niż inne, ale film nigdy nie otwiera się celowo. Podnosząca na duchu i zabawna podróż, która zwraca uwagę na wiedzę o historii, której wielu filmowców mogło kiedyś nie śledzić. Jednak w przypadku filmu, który chwali podejmowanie ryzyka i nieszablonowe myślenie, narracja Milion Dollar Arm jest zaskakująco bezpieczna.
Tommy Lee Jones gra Eda Toma Bella, szeryfa małego miasteczka w Teksasie, który ma w swojej rodzinie trzecie pokolenie. Był szeryfem bardzo długo i można powiedzieć, że jego spokojny styl (i styl szeryfów z wcześniejszej epoki) nie odpowiada już temu, co dzieje się w dzisiejszym świecie przestępczości. Wraz z młodszym zastępcą odnajduje rozproszone przestępstwo, które zostało strasznie złe przez wielką giełdę narkotyków / pieniędzy.

Przed zaangażowaniem szeryfa Llewelyn Moss (w tej roli Josh Brolin) spotkał się z tą sceną dzień wcześniej i ostatecznie odszedł z 2 milionami dolarów w gotówce. Oczywiście zdajemy sobie sprawę, że ktoś przyjdzie, aby zarobić te pieniądze, ale nie jesteśmy przygotowani na spokojnego, zimnego Antona Chigurhrę (Javier Bardem gra z upiorną ciszą). Ta postać jest niewątpliwie hańbą dla filmu i prawie wydaje się, że została wyróżniona z filmu Quentina Tarantino.

13.00: Tajni żołnierze Bengazi przenoszą nas do 2012 roku, kiedy Libia znajduje się w stanie burzliwych zmian po śmierci „pułkownika” Muammara Muhammada Abu Minyara al-Kaddafiego (czołowego przywódcy / władcy Libii przez dziesięciolecia) rok wcześniej. To właśnie w tym środowisku znajduje się przedsiębiorca bezpieczeństwa CIA i weteran wojskowy Jack Silva (John Krasinski), gdy przybywa do libijskiego miasta Bengazi. Silva pracuje tam ze swoimi przedsiębiorczymi towarzyszami - w tym ze swoim starym przyjacielem Tyronem „Rone” Woodsem (James Badge Dale) Markiem „Oz” Geistem (Max Martini), Krisem „Tanto” Paronto (Pablo Schreiber), Johnem „Tig” Tiegenem (Dominic Fumusa ) ) i Dave'a "Boon" Bentona (David Denman) za bezpieczeństwo aneksu CIA,

Podczas gdy Silva i jego koledzy konstruktorzy są zaniepokojeni środkami ochronnymi stosowanymi w amerykańskim korpusie dyplomatycznym w Libii, w którym obecnie mieszka ambasador Chris Stevens (Matt Letscher), zespół bezpieczeństwa kompleksu zapewnia, że ​​sytuacja zostanie potraktowana ostrożnie. Jednak kiedy terroryści atakują amerykański kompleks w rocznicę ataków terrorystycznych z 11 września, sytuacja szybko zmienia się ze złego na zły – a kiedy okazuje się, że wsparcie będzie za późno, aby pomóc, Silva i jego koledzy przedsiębiorcy padają na to. rozpocząć desperacką akcję ratunkową… nawet gdy bandyci przygotowują się do kolejnego ataku na stację CIA w Bengazi.

Judy, dramat biograficzny Judy Garland, z Renée Zellweger w roli głównej, rozpoczyna się od idealnego twórcy dźwięku; w gładkim, jednorazowym (lub prawie jednym) ujęciu nastoletnia Judy, grana przez Darci Shaw, pojawia się wokół Czarnoksiężnika z Krainy Oz, założonego przez Louisa B. Mayera, wokół potentata MGM w stylu Harveya Weinsteina, który potrafi zrobić wykroczenie łagodniejsze. a jednocześnie możesz go uwieść obietnicą supergwiazdy. Szkoda, że ​​reszta filmu nigdy nie doświadcza tego niepokojącego spojrzenia na prawdziwego „mężczyznę za zasłoną” i jak prowadził Judy Garland na ciemną ścieżkę, gdy był młody. Jednak, w którym nie ma inwencji w filmie, zastępuje go współczuciem i oczywiście muzyką. Zellweger przypomniał sobie Garland całkiem skutecznie, śpiewając, by podnieść Judy, mimo że

Film powstaje pod koniec 1968 roku, kiedy kumulują się długi Judy Zellweger, a jej były mąż Sidney Luft (Rufus Sewell) zostaje aresztowany. Aby zaopiekować się swoimi dziećmi (Bella Ramsey i Lewin Lloyd) i udowodnić, że są odpowiednią matką, Judy zapisuje się na pięciotygodniowy koncert w Talk of the Town w Londynie. Po drodze wdaje się w burzliwy romans z charyzmatycznym przedsiębiorcą Mickeyem Deansem (Finn Wittrock) i gniazduje z pomocniczką Rosalyn Wilder (Jessie Buckley) i pianistą Burtem (Royce Pierreson) i wciąż ma czas dla swoich uroczych fanów. Ale gdy życie w końcu znów czerpie korzyści, osobiste demony Judy grożą zniszczeniem wszystkiego.

 

W rzeczywistości jest to przegląd niesklasyfikowanej wersji Dawn z 2004 roku, a ponieważ nie widziałem premiery kinowej, nie mam podstaw do porównania jej z wersją. Więc przejdźmy dalej, prawda?

Jeśli chcesz od razu nietoperza, musisz być fanem filmów w filmie podczas oglądania tego filmu. Jeśli nie, proszę się nawet nie martwić, ponieważ jest w tym bardzo mało, a to, co istnieje, jest dość wyraźne i krwawe. Ponieważ jestem fanem gatunku od dłuższego czasu (chociaż moje upodobania nieco osłabły), było sporo „obrzydliwych” czynników, ale nie mogłem zacząć oceniać, co to może być dla „średniej ” przeglądarka filmów.

 

Kolejną ważną kwestią, przynajmniej dla zagorzałych fanów oryginalnej wersji Świtu żywych w reżyserii George'a Romero, jest to, że w tym filmie zombie poruszają się na oślep szybko, w przeciwieństwie do (dzięki Romero) przyjętej od dawna konwencji, że nieumarli są raczej powolni. i niezręczne. Muszę przyznać, że był z tym problem i wpłynęło to na przyjemność z oglądania filmu. Jak pokazano, wyglądało to prawie tak, jakby efekt zombie przypominał stereo i stał się super atletami.

W dzisiejszych czasach trudno o oryginalne pomysły – zwłaszcza w Hollywood. Widzieliśmy franczyzy big-rail oparte na nostalgii lat 80., gry planszowe i niezliczone przeróbki znanych i mniej rozpoznawalnych istniejących filmów. Możemy teraz oficjalnie dodać Straw Dogs do listy pomysłów na historie, które kierownicy hollywoodzkich studiów mają nadzieję cieszyć się udanym podwójnym sosem.

 

Remake filmu Sama Peckinpaha z 1971 roku Straw Dogs (z młodym Dustinem Hoffmanem) został nazwany Rod Lurie. Większość filmowców przyznaje, że jest pisarzem/reżyserem/producentem odpowiedzialnym za ostatni zamek i wskrzeszenie mistrza. Próbując odcisnąć swoje piętno na historii „oblężonych kochanków”, Lurie zanurzył się w angielskiej wsi oryginalnego amerykańskiego miasteczka wiejskiego i międzynarodowych zawiłościach, które nastąpiły po nim. Czy zmiana się opłaci i stworzy bardziej niezawodny (i nowoczesny) psychologiczny horror, czy też Lurie usunie i tak już cienką fabułę, która oferuje znaczną wagę i potencjalną przyjemność?

Niestety, Lurie Straw Dogs to bałagan w filmie, który nie opiera się tylko na graficznej przemocy i przestarzałych stereotypach, aby utrzymać wysokie napięcie. Jak wspomniano wcześniej, oryginalna historia Straw Dogs oferowała znacznie bardziej atrakcyjne otoczenie (odgrywała rolę wraz z wieloma czynnikami: różnicami społeczno-ekonomicznymi i etnicznymi oraz znacznymi dysfunkcjami w relacjach między parami). Zanim jeszcze zacznie się remake, jest już w niekorzystnej sytuacji, ponieważ subtelna relokacja i mniej skomplikowana protagonistka usuwa film z niewidzialnych napięć, które uatrakcyjniają pochodzenie. Zamiast tego Straw Dogs 2011 wydaje się lubić gazetę o kinowych „bohaterach” i „złoczyńcach” z wątłą motywacją „nie jak my”.

 

Chociaż historia Straw Dogs, oparta na powieści „Oblężenie farmy okopowców” z 1969 roku autorstwa brytyjskiego pisarza Grenona Williamsa, może uznać ją za prowokacyjną, w rzeczywistości jest to bardzo podstawowe ustawienie. David Sumner (James Marsden), scenarzysta z Hollywood, i jego żona, Amy (Kate Bosworth), wyjeżdżają z wielkiego miasta, by spędzić czas w południowym rodzinnym mieście Amy – po śmierci jej ojca. Gdy David próbuje podjąć nowe działania w swoim nowym otoczeniu, szybko wpada do dołu przeciwko defensywnej grupie mieszkańców. Lider grupy, Charlie (Alexander Skarsgård), jest przyjacielem Amy ze szkoły średniej i na pozór żałuje Davidowi, że jest outsiderem i intelektualistą. Wraz ze wzrostem napięć między mężczyznami coraz bardziej brutalne wydarzenia prowadzą do wszystkich krwawych i krwawych oblężeń pary. Dom - David zmusza go do odłożenia na bok „

Podczas gdy historia w remake'u podąża dokładnie za oryginalnym postępem, chwilowo za sceną, żadna ze scen nie oferuje istotnej poprawy narracji (i w rezultacie faktycznie utrudnia sukces remake'u) - tak jakby głównym celem filmowym były klasyczne sceny nowoczesne (i domowe) odtworzenie w środowisku zamiast przejmować narrację w nowatorski sposób i uczynić ją jeszcze bardziej przerażającą i aktualną niż oryginał. Nie wspominając już o tym, że większość pomysłów zapożyczonych przez Straw Dogs z oryginalnego filmu okazuje się nieskuteczna – w przypadku niektórych szczególnie męczących portretów postaci (dawny „wioski idiota” Davida Wernera, teraz grany przez upośledzonego umysłowo młodego człowieka, Dominica Purcella ) oraz elementy tematyczne (David pracuje nad historycznym scenariuszem oblężenia Stalingradu).

Choć występy są kompetentne (nie świetne) w całej okolicy, nie oferują nic szczególnego w stereotypowej prezentacji „złoczyńców”, samozwańczych „wieśniaków” Blackwater, pijących serię piw, bogobojnych, kochających piłkę nożną, faceci z dzikimi kołnierzykami, którzy uwielbiają polować - i, oczywiście, nie znoszą wielkomiejskich intelektualistów. Gdy wydarzenia rozgrywają się w coraz bardziej gwałtownych okolicznościach, gdy film flirtuje ze złożonymi wewnętrznymi konfliktami charakterów, prawie zawsze opuszcza statek i powraca do gustownych i skoordynowanych stereotypów.

 

Brak wyjątkowych, a nawet ciekawych postaci nie byłby takim problemem, gdyby film był naprawdę napięty lub przerażający - ale jest bardzo mało, ale żenujący i najlepiej rozgrzany rów w części 5/6 filmu o Davidzie i miejscowej drużynie męskiej . W rezultacie, gdy sprawy stają się szczególnie gwałtowne, trudno naprawdę „uwierzyć”, co się dzieje, ponieważ struktura jest w większości płaska. Ponadto, podczas gdy oblężenie Sumner House jest wynikiem kilku przeplatających się wersji historii, motyw, który jest przede wszystkim odpowiedzialny za faktyczne zmiany, jest słabo zrealizowany w ogólnej narracji — podobnie jak motywacja prawie każdej postaci w tej chwili.

Wydaje się, że Straw Dogs wyobrażają sobie, że są znacznie głębsze niż to, co pojawia się w scenie filmowej – ale w porównaniu do sceny, prawie każda próba zrobienia czegoś więcej niż tylko grania i mniej udana, relaksacja oryginału świeci zbyt szybko. lub wyjaśnieniem potworów tak brutalnych jak potwór „Słomiane psy” jest to, że trudno jest być pod wpływem ekstremalnej przemocy na ekranie. Zamiast tego Straw Dogs rozpieszcza przemoc, a następnie ściera się i próbuje zrozumieć, co właśnie przedstawił – dlaczego nie może komunikować się głęboko o postaciach lub związkach. Żadna z brutalności nie jest „wygrywana” przez fascynujące i napięte dramaty postaci – po prostu manipulacyjna przemoc rzucona na publiczność, aby dostać się po stronie Sumnera.

Nie ma wątpliwości, że niektórzy filmowcy bronią tego filmu, twierdząc, że nie jest to podobno dramat, ale horror. Jednak nawet gdyby tak było (choć nie, biorąc pod uwagę ciężki temat wpompowany w projekt), Straw Dogs byłby nieodpowiednim horrorem z bardzo małą liczbą zdjęć do kolekcjonowania aż do ostatniego zestawu. Ostatnia scena „oblężenia” zdecydowanie ma brutalne momenty, ale nie jest na tyle katolicka, aby doświadczyć powolnego i tętniącego życiem budynku. Rekomendacja: Zatrudnij tylko oryginalne Straw Dogs, które z powodzeniem zapewniają bardziej wciągające dramaty postaci, brutalność na ekranie i prawdziwy horror psychologiczny.

Jeśli odłożysz to, co oczywiste, czy powolny, nieruchomy ruch nie ma sensu? W końcu czy rzekomy mózg nie jest martwy (jak powiedziałem, odłóżmy na bok to, co oczywiste)? Co ważniejsze, nieumarli nie mają już wyższych funkcji mózgu, ale raczej są zredukowani do starożytnych instynktów i najbardziej podstawowych funkcji motorycznych. Zwinne, podskakujące zombie mogą sprawić, że będą jeszcze bardziej niebezpieczne, ale to nie zadziałało dla mnie. Podoba mi się pomysł, że pomimo powolnego poruszania się w oryginale, wciąż bali się swojej liczby i tego, że nadal idą naprzód nienagannie i nieświadomie, cokolwiek to jest.

Z tyłu znajdują się różne kapelusze wśród kapeluszy w wersji Romero, w tym kamery Toma Saviniego (który stworzył oryginalne fantastyczne efekty specjalne) i Kena Foree (który pierwotnie gra śmiertelnie poważną Afrykę Amerykę), który również cytuje „Jeśli istnieje nie ma już miejsca w piekle, to umarli chodzą po Ziemi ”. Oryginalna scena, w której zombie dostaje śrubokręt do ucha, zostaje zastąpiona przez bardzo dobrze obrobioną rękojeść młotka do krokieta przez czaszkę.

Film skutecznie zanurza się w akcji w kilka minut od startu, a przed spektaklem wernisaż bardzo skutecznie wykorzystywał krótkie fragmenty złowieszczej muzyki i efektów dźwiękowych, ujmując nieszkodliwe momenty. Jest gotów dodać do strachu, o którym wiedział, że wkrótce nadejdzie.

Zaczynamy z perspektywy pielęgniarki (Sarah Polley), która wraca do domu z zmiany w dniu, w którym z jakiegoś powodu wiele osób przychodzi do karetki, aby ugryźć ofiary innych osób. W drodze do domu i wieczorem w domu, film podkreśla znaczenie słuchania wiadomości, które obejmują rozprzestrzeniającą się sytuację. :-)

 

Budzi się źle rano, gdy mała dziewczynka z sąsiedztwa głoduje w drzwiach sypialni, a to nie jest dla Fruit Loops. Udaje mu się uciec z domu, a to, co dzień wcześniej było spokojną podmiejską dzielnicą, wczesnym rankiem wygląda jak strefa wojny. Jedzie samochodem i widzi coraz więcej chaosu, gdy się porusza.

W końcu nawiązuje kontakt z policjantem (Ving Rhames, którego praca lubię cokolwiek) i inną małą grupą, która biega. Opuszczając inne drogi, postanawiają skręcić do centrum handlowego. W centrum handlowym film trochę różni się od oryginału, jeśli chodzi o postacie i sytuacje… i muszę powiedzieć, że więcej niż cztery osoby myślą o ukryciu się w centrum handlowym.

Muszą zabezpieczyć placówkę i ostatecznie chcą rozgryźć resztę swojego życia (które będzie krótkie, ponieważ w końcu zjedzą jedzenie) w centrum handlowym. Jest dodatkowa postać, która znajduje się nad parkingiem sklepu z bronią i z którą budują przyjaźnie, używając jedynie odręcznych znaków i lornetek.

Są więc konflikty międzyludzkie, które wynikają ze stresu i cierpienia sytuacji, choć bardziej niż w wersji Romero, ponieważ jest więcej postaci. Jest interesujący szczegół dotyczący młodej kobiety w ciąży i ojca jej dziecka (Mekhi Phifer z ER) oraz dobry występ Jake'a Webera, jednej z postaci, które widziała wcześniej, ale nie pamięta gdzie.

Reżyseria i montaż (na szczęście) nie były zbyt męczące, a najbardziej stylizowaną rzeczą, jaką widziałem, były powtarzające się pociski z pocisków, które powoli zaczynały się na podłodze, mniej więcej zmęczone po raz trzeci. Było też trochę zabawy z butlami z propanem, co prawdopodobnie można zrobić w programie MTV „Jackass”.

Podsumowując, ze względu na „wybuchowe głowy loterii, rozpryski krwi i lekkie napięcie, warto sprawdzić, czy jesteś w takich rzeczach (w których jestem przypadkiem).

Przekształcony z „Koniec tęczy” Petera Quiltera, Tom Edge (The Crown) odtwarza scenariusz z fantastycznymi elementami z materiału źródłowego, aby zbliżyć się do prawdy. Oczywiście brane są pod uwagę swobody (zwłaszcza, gdy wydarzenia są zaplanowane), ale film jest poza tym całkiem autentyczny w przedstawianiu nękającego życia osobistego Garland. Refleksje Judy przypominające sen z dzieciństwa są szczególnie mocne, badając, jaką fasadę miała jej wesoła młodość dla MGM dla PR, i przedstawiła Mayer jako kontrolującą sprawcę, która była uzależniona od pigułek i rozwijała swoje przyszłe relacje z mężczyznami. Sceny te (zawierające odniesienie do zachowań seksualnych Mayera, czego Garland nie opublikowała we wspomnieniach) na szczęście unikają wykorzystywania,

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Recenzja filmowa komedii w lutym

Najnowszy pomysł scenarzysty / reżysera Jeffa Nicholsa (Take Shelter), Mud to przeżuwacz o poważnej miłości i zmianie, skomponowany z unikalnym tłem (Zaścianka Arkansas) i serią bardzo dobrze narysowanych postaci. Niestety, film jest też zalany i rozproszony narracją, więc poświęca moc tematu i narracji części fabuły. Jako reżyser Nichols fantastycznie kreuje świat filmu. Błoto rzadko odkrywa lukę w filmie (umierający ludzie rzeki) i staje się urzekającym wizualnie i w pełni zrealizowanym filmem w filmowej kolorystyce. W rzeczywistości pierwsza połowa filmu (spotkanie Ellisa i Neckbone'a i jego przywiązanie do Błota) ma niemalże oniryczny rys w jego wspaniałej ikonografii i kompozycji mise-en-scene.   Podczas gdy głos filmu zmienia się w drugiej części (od sennych ideałów do określonej rzeczywistości), wiele serii i nagrań nadal nosi nieco surrealistyczną estetykę, która podnosi intrygę i piękno bogatej części robotniczej; jeszcze bardziej niż w innych filmach, Mud przedstawia Nich

Recenzja filmowa komedii w czerwcu

 Niestety poza tym Judy nie ma wiele do powiedzenia na temat ciemnej strony show-biznesu, której poprzednie biografie nie mówiły tak wyraźnie i dużo więcej w przypadku skarg. Jego narracja pochodzi z mniej namalowanych liczb niż biografie innych niedawnych aktorów i / lub piosenkarzy, ale ogólnie rzecz biorąc, film jest nieco cienki i nie zagłębia się głębiej w relacje między Judy a otaczającymi go ludźmi, aby zrozumieć różnicę. Teoretycznie, skupiając się na krótkim okresie swojego życia, Judy powinna była lepiej skoncentrować się na tym, kim była Garland jako osoba. Jednak w ruchu nadal jest bardziej zainteresowany swoim dziedzictwem niż czymkolwiek innym. Być może najlepiej ilustruje to fragment pełen dobrych intencji, który wydaje mu się ikoną wśród gejów. To miły gest,   Tam, gdzie Judy naprawdę ożywa, te sceny pojawiają się, gdy Garland występuje na scenie City Talk. Niezależnie od tego, czy wyraziste, jak aktorstwo Zellwegera (czasem za bardzo), momenty, w których jest naciągnię

Recenzja filmowa komedii w marcu

   Morgan Freeman Clint Eastwood Invictus „Starszy występ Nelsona Mandeli jest uważany przez wielu za ostatni portret człowieka, ale film wskazuje tylko jedno niezwykłe wydarzenie ze strony niedawno zmarłego krzyżowca przeciw apartheidowi; plus jest „Madiba”, nawet nie protagonista. Dla porównania: Mandela: Długi spacer to pamiętnik odpowiedni do wolności, pod względem zakresu, rozmiaru i pełnego szacunku, ale krytycznie obiektywnego brzmienia; ale jako film biograficzny jest znacznie mniej rewolucyjny niż osoba, której życie przedstawia. Scenariusz – oparty na autobiografii Mandeli i napisany przez Williama Nicholsona (Les Misérables) – jest przede wszystkim podsumowaniem najważniejszych wydarzeń z życia Nelsona (zanim został prezydentem RPA). Ponieważ jednak scenariusz tak często zatrzymuje się, by dogłębnie zbadać postać Mandeli i Winnie – ujawniając przy tym ich osobistą głupotę, niedociągnięcia moralne i motywowane przez siebie pragnienia – jest to długa droga do Wolności jako dzi

Recenzja filmowa komedii w kwietniu

  We współpracy z Jamesem Watkinsem (Dzień Bastylii), pisarką Jane Goldman (Kick Ass) i aktorką Danielem Radcliffe (Harry Potter), na podstawie upiornej powieści Susan Hill, Kobieta w czerni była grzeszną rozkoszą dla krytyków i filmowców. Chociaż film nie był bezbłędny (przeczytaj recenzję Kobieta w czerni), film Watkinsa został nakręcony z wieloma napiętymi setami, solidną aktorką i urzekającymi ustawieniami – dzięki czemu wszystkie przyjemne (choć zapomniane) wpisy do horrorów. Niestety, „Black 2: Angel of Death” Toma Harpera to niewiele więcej niż pusty łapacz pieniędzy. W końcu pierwsza czarna kobieta zapożyczyła już wiele ze znanych strasznych filmów (np. upiorna postać matki, która towarzyszyła niewinnemu chłopcu) - co oznacza, że ​​sam przedmiot nigdy nie miał wystarczająco dużo unikalnych elementów, by tytułowa postać przerodziła się w terror bankowy. Ikona. W rezultacie sequel jest mało wydajnym (i najbardziej niezwykłym) przedsięwzięciem – opartym na stosunkowo niewielkiej b

Recenzja filmowa komedii w styczniu

  Po dwudziestu pięciu latach i sześciu filmach „View Askewniverse” Kevina Smitha doszedł przez jakiś czas do tego samego wniosku we wspólnym wszechświecie, MCU: odrobił już pracę domową i zrozumiał większość swoich referencji lub nie zainwestował w ogóle w tych filmach. Siódmy wpis, Jay and Silent Bob Reboot, jest bardzo podobny do Endgame w tym sensie, że jest listem miłosnym do historii marki, ale także daje możliwość naprawienia wcześniejszych błędów twórcy i wniesienia nowego poczucia dojrzałości i mądrość na stole. Istnieje również strajk w niskim segmencie, który obejmuje przenośną oficynę, ponieważ gdy tylko starszy i mądrzejszy Smith się zorientuje, nie ma nic złego w kukułce, jeśli ma na celu wartościowy cel (dosłownie). Jay i Quiet Bob Reboot nabierają teraźniejszości, gdy tytułowy duet (Jason Mewes i Smith) zostaje aresztowany za prowadzenie sklepu z marihuaną w sklepie obok Quick Stop Groceries. Podczas gdy ich wyznaczony przez sąd adwokat (Justin Long) ma niewielkie trudn